من

امیر مومنیان
شنبه، 14 مرداد 96
روزمره
فکر هیچ زندگی

یکی از مسائل عجیبی که برای من وجود داره، درک مسأله “من” هست. چی باعث شده که “من” بوجود بیام و این همه احساس و خاطرات برای من شکل بگیره؟ کل “من” فقط شامل همین اندام فیزیکی میشه؟ یا یه بخش فرازمینی به اسم روح توی شکل‌گیری “من” شده؟

ادامه مطلب

تتلو

امیر مومنیان
دوشنبه، 02 مرداد 96
روزمره
تتلو موسیقی

چند وقتیه که توی فضای مجازی و تو ماشین‌ها و بحث‌های خونوادگی، اسم و آهنگ‌های تتلو زیاد شنیده میشن. موضوع بحث‌ها معمولا علت معروفیت زیاد اونه و خیلی‌ها متشنج از اینکه چرا مردم واقعا به این مزخرفات گوش می‌دن؟ (پ.ن: کاش می‌نوشتم امیر حسن مقصدلو که حس نزدیک بودن به مافیا و باورپذیری به مخاطب القا کنم)

ادامه مطلب

گوجه‌سبز یا آلوچه؟

امیر مومنیان
چهارشنبه، 10 خرداد 96
روزمره
گوجه‌سبز آلوچه

در طول تاریخ، همواره بشر سعی داشته تا دانسته‌های خود را بهبود ببخشد. دانشمندان همیشه یافته‌های خود را به عنوان نظریه اعلام می‌کنند و پس از بحث و جدل بین سایر اندیشمندان، معمولا به یک ثابت علمی دست پیدا می‌کنند. این ثابت علمی همیشه تا زمان پیدا شدن یک نظریه مخالف جدید، بین دانشمندان پذیرفته باقی می‌ماند. یکی از این مسائل پر تنش، نظریه تکامل بود. از پیامبران الهی گرفته تا محققان زیست‌شناسی و زمین‌شناسی همواره در بهبود این نظریه شرکت داشته‌اند. عده موافق آن، عده مخالف آن و عده‌ای هم سعی در روشن‌کردن بخش‌های نامعلوم آن داشته‌اند. اما در نهایت این داروین بود که نمونه نسبتا کاملی از آن ارائه داد و تقریبا همه آنها بر سر آن به تفاهم رسیدند و آن را به عنوان یک ثابت علمی پذیرفتند.

ادامه مطلب

خب؟

امیر مومنیان
شنبه، 23 اردیبهشت 96
داستان
هدف زندگی هیچ خودخواه

در کافه نشسته بود و داشت فنجان چای را در دستش می‌گرداند. اوایل ماه تیر بود و گرمای هوا نسبت به بهار خیلی بیشتر شده بود و به همین خاطر، تحملش سخت‌تر از حالت عادی بود. به جز او و دو نفر دیگر که مشغول بگو بخند بودند، کسی در آن کافه نبود. در آن کافه گرم، فقط یک پنکه سقفی وجود داشت که به کندی در حال چرخیدن بود. با پره‌های رنگ و رو رفته‌اش نه تنها شرایط را تغییر نمی‌داد، بلکه صدایش برای کسی که قصد تمرکز داشت بیشتر اعصاب‌خردکن بود. صدای ضعیف آهنگی ملایم با خرخر فراوان از بلندگوهای کافه به گوش می‌رسید. او همچنان به فنجانش خیره شده بود. نه توجهی به گرما داشت و نه به صداها عکس‌العمل نشان می‌داد.

ادامه مطلب

سلام دنیا، دوباره!

امیر مومنیان
شنبه، 23 اردیبهشت 96
روزمره
نوشتن وبلاگ

به جز مطلب آخرم به اسم وب اپلیکیشن که خشت اون رو هم خیلی وقت پیش گذاشته بودم، آخرین مطلب من برمی‌گرده به یک سال پیش. یکی از دلایلی که نمی‌نوشتم، این بود که دیگه فرصت قبل رو ندارم. داستان نوشتن علاوه‌بر دانش، حوصله می‌خواد. حوصله ساخت کاراکترها و سرهم کردن یه سری جریان بین اون‌ها. از طرفی شاید کلی مطلب روزمره به ذهنم می‌اومد که خب، جایی واسه نوشتنشون نداشتم. توی توییتر که جا نمی‌شن، فیسبوک که دیگه فیسبوک نیست و اینجا هم براشون مناسب نبود. همین موضوع باعث شده بود که دیگه نت‌های گوشیم خیلی شلوغ بشن و حتی حوصله نگاه‌کردن بهشون هم نداشته باشم.

ادامه مطلب